1. Voorwoord

Met dankbaarheid bieden we ons jaarverslag 2004 aan, dat we met vreugde hebben samengesteld. Als bestuur willen we in de eerste plaats onze dank brengen aan de Heere God voor alles wat Hij ons aan middelen en mogelijkheden toevertrouwde. Hij is het die ons roept; Hij is het die verantwoordelijkheden geeft en Hij is het die mensen bereid maakt, toerust en in staat stelt om aan Zijn opdracht invulling te geven: elkaar dienen door de liefde, met het Woord en met daden. Onze dank aan Hem mag tegelijkertijd uitmonden in onze bede voor de toekomst: dat Hij ook in het komende jaar Zijn zegen wil verbinden aan het werk van onze stichting.

Een goed jaar waarin veel werk is verzet: zo mag 2004 worden gekarakteriseerd. Dat vele werk werd opgepakt en uitgevoerd samen met veel vrijwilligers, met partners (zoals vele lokale werkgroepen die met HOE samenwerken) en met een groeiend aantal jongeren die zich voor het werk ten dienste van de naaste in Oost-Europa geïnspireerd weten. Al het werk kon gedaan worden dankzij de gewaardeerde betrokkenheid van onze achterban. Onze inkomsten bleven op peil, zodat we veel konden doen. En hoewel in ons werk niet alleen geld belangrijk is, maar zeker ook meeleven in gebed, openstaan voor de nood van onze naasten en betrokken zijn bij activiteiten, vormen de materiële middelen toch een niet te verwaarlozen factor.

We willen u ‘als lid van onze achterban’ hartelijk danken voor uw betrokkenheid. Onze dank gaat tevens uit naar de vele diaconieën (en andere geledingen) die ook in 2004 weer positief betrokken waren bij ons werk. Het jaar was weer snel voorbij. Ontwikkelingen voltrekken zich in steeds hoger tempo. Dat is zeker ook het geval in Oost-Europa. De toenemende openheid naar het westen, de haast om toe te kunnen treden tot de Europese Unie worden steeds meer bepalend. Grote groepen mensen vissen achter het net en raken steeds meer in de problemen. De kloof tussen arm en rijk neemt toe. Dit moet ook voor 2004 weer geconstateerd worden. Prijzen stijgen snel, inkomens stagneren, de werkloosheid blijft onverminderd hoog. Door die ontwikkelingen raken veel mensen - en niet in de laatste plaats ouderen - in de knel.

De huidige situatie roept veel vragen op, vooral omdat de beeldvorming van Oost-Europa in de publieke opinie ingrijpend is veranderd. De vraag wordt gesteld of en waarom nog steeds hulp nodig is in het gebied waar onze stichting nu al bijna 30 jaar werkzaam is. Wordt het niet tijd afscheid te nemen in Hongarije, Slowakije, Polen? Kunnen kerken en gemeenten zich nu zo langzamerhand niet zelf redden? En de christelijke scholen, die kunnen nu toch wel op eigen benen staan? Het antwoord is: nee!

Het jaarverslag dat we u hierbij aanbieden maakt duidelijk dat we (nog) geen afscheid kunnen nemen. Sterker nog, weworden steeds weer - en soms in toenemende mate - geconfronteerd met nood. De hulpvragen blijven komen. We zien en ervaren de nood zelf, tijdens de reizen die gemaakt worden. Een belangrijk uitgangspunt is trouw te blijven aan de vele contacten die door de jaren heen ontstonden en werden onderhouden. Trouw blijven aan hen die in de vaak moeilijke praktische omstandigheden van kerk en maatschappij hun post niet verlaten.We zijn geroepen tot dienstbetoon, mogen samen met hen de gaven delen die God ons schonk en schenkt en kunnen tegelijkertijd veel van hen leren. Die wederkerigheid wordt tot uitdrukking gebracht in het nieuwe logo dat onze stichting in 2004 introduceerde.

Tijdens een meditatief moment werd bij de opening van een bestuursvergadering Mattheüs 26 en Mattheüs 5 centraal gesteld. Enerzijds de constatering van de aanwezigheid van armen: ‘De armen hebt gij immers altijd bij u’. Anderzijds de oproep tot barmhartigheid. ‘Zalig zijn de barmhartigen, want hun zal barmhartigheid geschieden’. Het hier gebruikte woord voor barmhartigheid, ‘eleos’, heeft twee facetten in zich: weldoen in de praktische, materiële zin, maar ook de genade in geestelijke en eeuwigheidszin. Reden genoeg om als stichting barmhartigheid - een woord dat ‘warmer’ voelt dan diaconaat - hoog in het vaandel te hebben. Maar het ook als onderdeel van de verkondiging in Oost-Europa hoog aan te prijzen: in prediking, evangelisatie, lectuurvoorziening, als onderwerp op conferenties en bij trainingen voor predikanten en kerkenraadsleden.

Namens het bestuur,
F.A. van den Berg, voorzitter
J. Braaksma, secretaris