Langs de Donau

We zien terug op een fijne periode in Holland. We waren op veel plaatsen in het land om over ons werk te vertellen en een fotopresentatie te laten zien. We spraken op gemeenteavonden, een middag voor ouderen, een basisschool, clubs en met een stichtingsbestuur. We konden familie en vrienden weer ontmoeten. Het was een drukke maar ook een fijne tijd. Ook spannend, want Elly en ik hadden afspraken met specialisten in het ziekenhuis. Er veranderde voor mij niets. Voor Elly in eerste instantie ook niet. Maar bij een routine controle door de oogarts werd glaucoom geconstateerd. Deze oogziekte kan mogelijk onderdrukt worden door blijvend iedere dag oogdruppels toe te dienen in beide ogen. Zo komt er een extra zorg bij m.b.t. de gezondheid. We willen ook voor deze nieuwe situatie uw gebed vragen.

Inmiddels zijn we weer in Oltenia gearriveerd. Het is fijn dat het werk door kon gaan tijdens onze afwezigheid.Toen we hier weer terugkwamen, dreven grote, met sneeuw bedekte ijsvelden richting de Zwarte Zee. Eigenlijk heeft deze rivier veel gezichten; ruw, met hoge golven, spiegelglad, bedekt met ijs, of uitnodigend koel in de zomer. Maar de rivier blijft toch (hoe dan ook), aan zijn bestemming, zijn scheppingsopdracht, voldoen: water afvoeren naar de zee. Door de eeuwen heen is deze rivier dus trouw aan de opdracht.

Wat het werk betreft komen we vaak het omgekeerde tegen. Immers, wie is zonder de genade van Christus geschikt voor zijn scheppingsopdracht? God te loven en lief te hebben boven alles en zijn naaste als zichzelf? En wie blijft hierin oprecht staande ook na ontvangen genade? Zonder Hem kunnen we niets doen. Zo ervaren we het vaak ook in het werk. Een familie die vorig jaar trouw naar de kerk kwam, betrouwbaar leek, zich zeer christelijk voor deed, is helaas omgeslagen. Ze spreken zeer veel kwaad over ons in het dorp aan een ieder die het horen wil. Het kwam hard aan en doet nog zeer. Een ommekeer zo groot alsof de Donau water naar de bergen zou voeren. Het neemt een (te) grote plaats in, zo'n  gevoelige tegenslag. Niet dat wij zoveel verliezen, maar als men zich tegen God en zijn Woord keert, wat blijft er dan over voor zo’n familie? Want ook het eenvoudige (bijbelse) geloof heeft geen enkele waarde meer voor hen als je hun daden en houding ziet.

Met andere families gaat het goed; ze blijven trouw en geven blijk van een vast geloof. Ook als alles tegen zit. Een vrouw die een zware operatie, ver van huis, moest ondergaan, was zeer bang, ze kon er echt niet 'overheen kijken'. Maar toen we vroegen hoe het met haar geloof was, hoe ze nu over haar Zaligmaker dacht, lachte ze blij. Ze zei: Hij is mijn Zaligmaker, dat ligt vast. Hoe de rivier ook gaat, hoe mensen ook hun eigen weg soms kiezen: de eeuwige Salomo is onze Vredevorst; Hij zal heersen van de zee tot aan de zee, en van de rivier tot aan de einden der aarde ( Ps 72:8).

Hoe langer je hier werkt, hoe meer je de families en situaties leert kennen. Ik wil graag iets van onze dagelijkse belevenissen van de afgelopen tijd doorgeven.

• We waren in een psychiatrische inrichting, een kleine kamer waar net 4 bedden kunnen staan, waarin vier mensen werden behandeld. Vies , koud en klein. Twee weken later leefden er 7 personen, ze deelden de vier bedden. We bezochten daar een meisje van 22 jaar, die psychische problemen had.

• Ook in het ziekenhuis in de stad werd een tekort aan bedden zo opgelost. Twee bedden tegen elkaar geplaatst geeft ruimte voor 5 patiënten.

• Net voor dat de dienst begon in Bistrita, werd ik bedreigd met een mes door een dronken man. Uiteindelijk bedaarde hij en kwam in de dienst. Echter voor korte tijd. Want toen hij hoorde dat er voor  dronkaards geen plaats is in de hemel, verliet hij de zaal, waardoor hij de woorden: '' dat er voor iedereen die zijn zonde belijdt en laat vergeving door Christus mogelijk is'' miste. Jammer dus.

• Twee jaar geleden hadden we een meisje op zomerkamp hier bij Casa Nehemia. We komen vaak bij haar ouders die zéér arm zijn. Daarom was ze ook uitgenodigd. Nu woont ze al samen met een volwassen man. Met wie? Met de man van Mioara die vader is van drie kinderen. Zij is echter al 15 jaar!

• Ana Bazevan, ligt in Timisoara in het ziekenhuis. Ze moest een zware operatie ondergaan. In principe zou dat gratis moeten zijn. Maar de praktijk is zoiets als    ”eerst geld op tafel daarna wordt er naar de patient gekeken”. Ook moeten alle medicijnen, infuusmateriaal, verband enz. zelf ingekocht en betaald worden.

• Onze schoondochter Simona is op dit moment in Timisoara en doet erg veel voor Ana, erg fijn. Ook de gemeente van Timisoara bezoekt en verzorgt haar.

• Onze buurvrouw heeft ook in het ziekenhuis gelegen. Ze is weer terug, maar is niet veel opgeknapt. Haar schoondochter, die ook een buurvrouw van ons is, heeft veel last van de nieren. Ze moet binnenkort ook geopereerd worden.

• Regelmatig worden we op verjaardagen gevraagd bij onze kerkgangers.