Nieuwsbrief Elles en Erica

Nieuwsbrief uit Roemenië

Pietrarie; 25-11-2004

Beste lezers,

Buiten sneeuwt het flink. De winter lijkt vroeg haar intrede te doen dit jaar. Dat betekent kou en vooral slecht of niet begaanbare wegen. Als beren die zich terugtrekken voor de winterslaap, gaat ook ons leven noodgedwongen een versnelling lager. Tijd genoeg dus om u in deze nieuwsbrief op de hoogte te stellen van het functioneren van onze 3 projecten in Iasi.

Boerderijproject

Het wordt misschien wel ééntonig om weer te schrijven over de meiden die een hele zomer in de tuin hebben gewerkt op de boerderij. En ik zal ook niet meer vermelden dat de uienoogst fantastisch was en het mais wat minder. Maar toch geeft deze stabiliteit van activiteiten deze meiden juist de rust en structuur die ze zo nodig hebben. Het maakt hen zekerder van zichzelf en van wat hun taak is. Nog steeds is er een langzaam opgaande lijn te zien in hun ontwikkeling. Vooral buitenstaanders constateren dit.

Voorgaande jaren leerden de meiden dat door hun werk in de zomer, ze voorzagen in de eigen voedselvoorraad voor de winter. Zelfvoorzienend bezig zijn geeft zin aan het dagelijkse leven. Daarna kwam de fase waarin van de eigen opbrengst zelfs verkocht kon gaan worden: oesterzwammen en druiven. Heel goed voor het zelfvertrouwen om te merken dat de producten van jouw arbeid door anderen (financieel) gewaardeerd worden.

Dit jaar was het nieuw voor de meiden om te zien dat door hun arbeid niet alleen wij, bewoners van de boerderij, te eten hebben. Ook anderen hebben baat gehad bij hun inspanning. De hele zomer door gingen er groenten en fruit uit onze tuin richting de keuken van het tafeltje-dek-je project, voor de hulpbehoevende medemens. Een grote stap in de sociale ontwikkeling van een mens om te delen van eigen overvloed.

Het nieuw aangekochte stuk grond van 1500 m2, op loopafstand van de boerderij, voldeed aan het gestelde doel: het leverde heel veel werk op. Het bleek een terrein te zijn dat jarenlang ver-waarloosd was. In het voorjaar moest eerst de verwilderde natuurlijke haag uitgedund worden, een heel karwei. Daarna werd geprobeerd de oude druivenstruiken uit de grond te krijgen, maar zelfs met een trekker lukte dat niet. Daarom werd maar de helft van de grond dit jaar verbouwd met aardappels en mais. De klei-achtige grond is enorm arm, en daardoor zwaar om te bewerken. In het najaar hebben we de tientallen druiven-wortels er met een bijl uit kunnen hakken. In de zomer heeft een jongerengroep van de Hervormde kerk uit Gouda, in samen- werking met onze meiden, een schutting gezet langs een deel van het land.

Primeur

Als primeur valt te vermelden dat dit de eerste herfst is, sinds de meiden bij ons wonen, die zonder depressies is verlopen. De onderlinge sfeer is over het algemeen zelfs goed en hecht te noemen. Een meisje dat lijdt aan depressies en angsten heeft, in goede samenwerking met een Nederlandse arts, andere medicijnen gekregen. Het effect is zeer goed. Het meisje met de grootste gedragsproblemen is eigenlijk ‘per ongeluk’ van de medi-cijnen af gekomen. Ook bij haar wilden we de medicatie veranderen, maar toen de nieuwe medicijnen even niet te krijgen waren, bleek het zonder ook goed te gaan. Nu hebben we de kalmeringsmiddelen alleen achter de hand voor als het mis dreigt te gaan. Zelf constateerde ze deze week verrast dat ze al een hele tijd geen woede-aanval heeft gehad. Ik vroeg haar hoe ze dacht dat dat kwam. ”Misschien omdat ik nu een huis heb?”, zei ze voorzichtig. Niet dat het nu een voorbeeld-dame is. Nog steeds licht-ontvlambaar, maar het blijft over het algemeen binnen de perken. Toch ook wel een klein wondertje, voor wie het wil zien.

Andere vermeldenswaardige zaken van het boerderij-project zijn dat we in de zomer een dag of 5 op vakantie zijn geweest. De bestemming was een mooie, niet-toeristische plek in de bergen, bij een stuwmeer. Het mini-zwembadje vormde voor de dames het hoogtepunt. Een geslaagd uitstapje.

Deze week is ons vee ook teruggekomen van vakantie. De schapen en geiten brengen de zomer altijd door bij de plaatselijke kudde. Een deel van de melkopbrengst krijgen we in kaas terug, 18 kilo dit jaar (voor de diverse projecten). In het voorjaar hebben we besloten 2 lammetjes van eigen kweek te houden. Dat betekent dat de veestapel nu bestaat uit 2 koppige geiten en 4 schapen. Die brengen de winter door in onze stal, samen met 15 kippen en 9 konijnen.

Kinderproject

Een schoolvakantie in Roemenië is ideaal voor kinderen: deze duurt maar liefst 3 maanden. Tijd genoeg voor allerlei activiteiten. Onze kinderen zijn om de beurt op de boerderij wezen logeren. Ze genoten van natuur en ruimte: lekker met zand en water spelen, knuffelen met de dieren en oogsten in de tuin. Maria en Roxana waren op een gegeven moment heerlijk aan het snoepen van de kersen aan een laaghangende tak. Met een knalrode mond zei Maria: ”We lijken Adam en Eva wel, we eten uit de boom en dat mag eigenlijk niet!”

Samen met het personeel zijn de kinderen 4 dagen op vakantie geweest naar de bergen in Noord-Roemenië. Ook dit uitstapje was zeer geslaagd. Maar toen de 3 maanden om waren, begon een roerige tijd wat scholing betreft. Ieder kind heeft daarin zijn eigen verhaal. Omdat dit soms samengaat met de medische situatie, een beschrijving van beiden.

Maria: Hoewel haar niveau geen gelijke tred hield met die van haar klasgenoten is Maria toch overgegaan naar de 2e klas. Zij gaat naar een particuliere christelijke school en heeft daar een gedreven leerkracht getroffen. Maria heeft een gedifferentieerd leerpro-gramma, vooral taal en rekenen leveren problemen op. De juf die het middagprogramma begeleidt, heeft aangeboden elke dag een uur bijles te geven. Verder voelt Maria zich goed op school, ze wordt geaccepteerd door klasgenoten en ouders. Toch merken we dat ze begint te voelen dat ze er anders uitziet dan andere kinderen. Ze merkt dat op straat anderen lachen om haar mond. Aanvankelijk kregen we moeilijk ingang in het ziekenhuis bij een arts die Maria zou kunnen opereren aan haar gecompliceerde hazenlip. Maar in mei was het ineens raak en heeft ze een jonge arts getroffen die helemaal weg is van haar open karakter. Als Maria voor controle komt, gaan de verpleegsters direct de dokter roepen: ”Maria is er weer!”. Deze arts zal haar 2 keer per jaar moeten opereren, tot haar 20 ste. In mei is dat gebeurd, en in november is de bovenlip van het tandvlees losgesneden. Zeer pijnlijk, vooral toen het ging ontsteken. Maar nu kan ze een beugel krijgen om de kaakgroei te beïnvloeden. Ze heeft nog een lange weg te gaan, waarop ze hopelijk ook emotioneel op de been blijft.

Roxana: Roxana was vanaf het begin een angstig, getraumatiseerd meisje, dat eerst niet eens durfde te praten. Bij onheil trok ze zich terug in zichzelf en was contact moei-lijk. Daarom stond vast dat zij ook naar de particuliere school zou gaan, met Maria. Een positief pedagogisch klimaat was daar in ieder geval gewaarborgd. Op de kleuterschool ging het leren zeer moeizaam. Maar in de zomervakantie begon ze alles wat met school te maken had, ineens interessant te vinden. De leerkracht, die de emotionele situatie van Roxana goed begrepen en aangepakt heeft, staat ook versteld van wat ze momen-teel presteert. Ze kan het niveau van de klas gewoon bijhouden, en heeft het er prima naar haar zin. Dat kan natuurlijk nog veranderen maar het feit dat ze zich veilig voelt op deze school is fantastisch.

Cristina: De enige die niet van school is veranderd, is Cristina. Zij zit nog op de christelijke kleuterschool in de wijk, in het voorbereidingsjaar voor de ‘grote school’. Ze blijft erg klein en eet enorm moeilijk. Vanuit het kindertehuis kwam ze bij ons met de diagnose ‘epilepsie’, evenals haar zusje Roxana. Jarenlang zijn ze onder controle geweest bij een arts, die steeds medicatie voorschreef. In de drie jaren die ze nu bij ons zijn, hebben zich geen problemen voorgedaan. Tijd voor een second opinion. In een ander ziekenhuis werd een EG gemaakt, en volgens die arts was er niets bijzonders te zien. Toen Cristina kort daarna opgenomen werd in het kinderziekenhuis voor de amandelen, werd er voor de zekerheid nog een EG gemaakt. Die wees hetzelfde uit: niets aan de hand. Hoogstwaarschijnlijk hebben de ‘epileptische’ aanvallen te maken gehad met de traumatiserende thuissituatie waaruit de zusjes kwamen, en de plotselinge gang door diverse kindertehuizen.

Mihaela: Dit is het meisje met spina bifida (open ruggetje), hartproblemen etc. Op het dagverblijf bleek al dat het intellectuele niveau van Mihaela zeer laag is. Ze is brood-mager en het enige dat haar echt lijkt te interesseren is voedsel. Omdat ze al 8 jaar is, moest ze van de Kinderbescherming instromen in het reguliere staatsonderwijs maar kwam in aanmerking voor onderwijs thuis omdat ze niet kan lopen en incontinent is. Er is geen school in Iasi die personeel beschikbaar heeft om de kinderen te verschonen. De staat betaalt in deze situatie alles: een leerkracht, een fysiotherapeut, boeken. Echter kende de Schoolinspectie maar 4 lesuren per week toe, plus 1 uur therapie. Dat is maar 1 ochtend per week, voor een kind dat het qua leren juist van het vele herhalen moet hebben. Daarom gaat ze nu nog weer 2 dagen per week naar het dagverblijf, onder andere voor de socialisatie. Een wonder is dat Mihaela, die aanvankelijk alleen maar op handen en voeten kroop, nu met veel wilskracht moeizaam loopt. Groeiproblemen aan haar benen werden beïnvoed door schroeven in haar enkels. Bij een controle bleek alles scheef te zijn gaan zitten, en waren de schroeven net onder het vel van de enkel terecht gekomen. Die moesten er operatief weer uitgehaald worden. Hoe we haar aantroffen toen we haar kwamen halen, was vreselijk. Alleen in een kamer, wiegend in een ijzeren babybed, alleen een gescheurd pyamajasje aan en onder de poep. De luier was tijden niet verschoond. We waren blij dat we haar weer mee konden nemen!

Ana Maria: Ana bezocht hetzelfde dagverblijf voor probleemkinderen. Daar werd ze echter zo problematisch, dat ze na de vakantie niet meer terug mocht komen. Haar gedrag werd een gevaar voor de andere kinderen. We vonden zelf dat onderwijs thuis de enige goede oplossing zou zijn. De Kinderbescherming wilde daar echter niets van weten, ze moest naar een gewone school. Nu zit ze op de school in de wijk, in de eerste klas. De eerste 5 weken heeft een personeelslid van ons er continu naast gezeten. Alleen zette ze de boel op stelten. Na klachten van de juf hebben Kinderbescherming en Schoolinspectie onze oplossing goedgekeurd: Ana doet mee met de klas zoveel mogelijk is. Daarnaast komt de juf een aantal keren per week thuis voor individueel onderwijs, betaald door onze stichting. Het gedrag van Ana is zeer problematisch, agressief en hyperactief. Op advies van de kinderpsychiater en via een arts in Nederland, hebben we medicijnen gekregen die haar wel rustiger maken. Toch houden we ons hart vast voor de toekomst van dit kind.

Tafeltje-dek-je

Dit project voor oudere en hulpbehoevende mensen, dat begin dit jaar startte, voorziet in een behoefte. Momenteel krijgen 12 personen dagelijks een warme maaltijd. In de keu-ken van onze flat in Iasi, werkt een kookster, samen met een van de meisjes van het boerderij-project. Als het eten klaar en luchtdicht verpakt is, belt ze haar man die de chauffeur is, die de maaltijden vervolgens rondbrengt. Dat de mensen dit waarderen, bleek wel uit een briefje dat we eens kregen van een man: “Ik wil iedereen bedanken voor het eten dat ik elke dag krijg. U kent mijn situatie: eerder at ik nooit warm en nu krijg ik elke dag een warme maaltijd. Ik dank alle sponsors!”.

Van de zomer is een vriezer aangeschaft, zodat diverse groenten uit de tuin van de boerderij ingevroren zijn voor de winterperiode. Het is heel leuk om te zien dat dit principe van gedeeltelijke zelfvoorziening werkt! Momenteel proberen we mogelijkheden te vinden dit project uit te breiden zodat meer mensen geholpen kunnen worden. Het probleem is dat de huidige keuken niet goed-gekeurd is door de Inspectie. Daarom moeten we een ruimte vinden voor een grotere keuken die aan al de eisen voldoet. Hetzij via de plaatselijke gemeente (huren), hetzij via een sponsor uit Nederland, hopen we dit binnen niet al te lange tijd te kunnen realiseren.

Bij de aanvragen bleken ook gezinnen te zitten die eigenlijk niet geholpen zouden zijn met 1 maaltijd per dag. Het was de armoede die hen deed zoeken naar hulp. Daarom zijn er nu een stuk of 4 gezinnen die 2 keer per maand een voedselpakketje krijgen ter waarde van 10 euro. Ook werden hier seizoensgroenten en -fruit van de boerderij bijgevoegd. Als er voldoende financiën zouden zijn, zou het ook zeer zinvol zijn deze vorm van hulp uit te kunnen breiden. Behoefte is er zeker.

Sponsors gezocht

Soms blijkt dat mensen in Nederland graag iets specifieks zouden willen financieren. Zo is er iemand die de school voor Maria betaalt. En ook is er een gezin dat de medische kosten voor een zigeunermeisje met brandwonden uit Slobozia betaalt. Daarom durven we het aan een lijstje te publiceren met zaken die specifieke sponsoring vragen. Voor verdere informatie kunt u bij ons terecht (email) of bij mensen van het thuisfront: 0kosten particuliere school Roxana : 85 euro per maand 1kosten dagverblijf Mihaela: 20 euro per maand 2voedselpakket voor familie: 20 euro per maand 3operatie/behandeling hazenlip 12-jarig meisje uit staatskindertehuis: 500 euro

Tenslotte…

Een ieder dankend voor alle steun op alle fronten, hoop ik dat de feestdagen wit, gezellig en to the Point mogen zijn.

Elles van der Beek