Langs de Donau

Als je woont bij de Donau, geeft het vaak rust, maar ook inspiratie. Op de morgen dat ik begon aan deze Nieuwsbrief, gaf de volle maan haar licht op deze rivier. Een prachtig gezicht. Een beeld van Gods trouw. Een getuige van Gods trouw, door alle tijden en omstandigheden heen. Psalm 89 vers 15 (berijmd): "Bevestigd als de maan; en aan des hemels bogen, staat Mijn getuige trouw te schitt’ren in elks ogen!  De natuur laat ons zien, iedere dag, hoe trouw en waar God en Zijn Woord is. Zeker, het gaat niet om de maan of de bruisende rivier, hoe indrukwekkend ook, maar om“Hem, in de hoogte die geweldiger is dan het bruisen van grote wateren" (ps 93).

Op 29 september waren we hier 5 jaar. Vijf jaar in Oltenia. Vaak moeilijk, soms eenzaam, als de wateren bruisen en je de maan niet ziet, donker dus. Een hartinfarct en diabetes maakt het werken hier niet eenvoudiger en gaf veel zorgen in ons gezin. Vaak zijn we teleurgesteld, je had gedacht te kunnen bouwen; de kerk hier, structureel te kunnen helpen. Dat pakt nogal eens anders uit. Teleurgesteld in mensen, en ja, ook wij zijn mensen...

Maar er is meer: vijf jaar mochten we zien, dat God werkte, en het werk zegende. Mensen veranderden, anderen ontvingen genade, werden “opnieuw geboren”. En m.n. dat laatste is zicht- en hoorbaar.  Sommigen van hen zijn in deze periode van 5 jaar tot geloof gekomen en overleden. Zij mogen de trouwe Getuige nu zien en eer toezingen. Anderen zijn nog in leven, zij mogen hier getuige zijn,  in woord en daad. Vijf jaar... moeite en verdriet, vreugde en eenzaamheid... maar Zijn trouw zal nooit vergaan!  

De afgelopen zomer was veel bewogen, schokkend. Wat waren we geschrokken en verslagen toen we hoorden dat de jongeren, op weg naar o.a Casa Nehemia een ernstig ongeluk hebben gehad. Ze zouden samen met ons evangeliseren onder de kinderen. Ze kwamen niet aan, twee van hen, Linette en Maurits, kwamen ook niet meer thuis. Verslagenheid, ook bij de mensen hier in de dorpjes. Er is hier en in Holland veel gebeden (in de kerken) voor de jongeren en de beide families in het bijzonder. Wij hadden -en hebben nog- veel contact met de groep. Veel verdriet, veel vragen, veel gesprekken.  Soms met een “goud randje”.

Hulp Oost-Europa-jongerengroep. Gekomen om te evangeliseren, in hun vakantieweken ! Met hen hadden we een heel fijne tijd. We zijn dankbaar voor de goede sfeer. De kinderen hebben het er nog vaak over !

Zomerkampen. Enkele groepen kinderen vierden hun week-van-het-jaar in onze achtertuin. Het is altijd weer mooi om te zien hoe kinderen reageren, die thuis niets hebben. Geen stromend water, vaak geen electriciteit. Geen regelmaat in het gezin. Altijd moeten ze werken. Met de koeien, schapen of geiten het veld in. Nooit vrij, nooit samen met andere kinderen eens weg. De hele vakantie “vast “op eigen dorp. Het waren mooie weken hier in de tuin van Casa Nehemia; de stemming was goed. Ze deden enthousiast mee en leerden snel de versjes en bijbelteksten. Jammer dat bij het afscheid bleek, dat twee kinderen meer in hun tas hadden gedaan dan we hadden gegeven. Er werd met deze 2 kinderen apart gespoken en gebeden.  Ja, het moeten ook wel sterke beentjes zijn die de weelde kunnen dragen.

Aurel en Lumini?a. Wat waren we blij, dat er een medewerker zou komen, die zo goed in ons team zou passen…Een Roemeen, waar we echt mee konden samenwerken. Het kostte ons veel tijd om voor Aurel en Luminita alles voor te bereiden. Dit begon al in december vorig jaar. Er zijn vergaderingen geweest. We hebben samen conceptplannen gemaakt. Hij was gestart met kennismaking  in gezinnen, en ging voor in de gemeenten hier. Hoe groot was de teleurstelling toen we uit Holland terugkwamen; zijn vrouw al vertrokken was en hij de dag na onze aankomst ook terugging naar Tirgovista. Zonder enig overleg, zonder afscheid te nemen van de mensen hier. Eigenlijk onvoorstelbaar. Hij is zelf verantwoordelijk voor zijn daden en voor hetgeen hij zegt. Maar wij zitten wel met een behoorlijk probleem. In plaats dat het werk doorgaat en wij ons aan wat meer normale werktijden zouden kunnen houden, komt alles weer terug op “de schouders van Casa Nehemia”. Gelukkig hebben we veel steun aan Mari Stan ! Vaak moeten we denken aan de tekst waar de Heere ons mee geroepen heeft: Openbaringen 3: 7 en 8. De Heere opent en sluit deuren, niet wij. Wij zijn wel verantwoordelijk hoe we met Zijn Woord omgaan. Maar uiteindelijk heeft Hij de regie. En dat is goed. Hij is de Heilige. De Waarachtige.

Vriendelijke groet, G. Steenbergen