Hoop voor de toekomst

In de Statenvertaling staat: “Zo wie nu het goed der wereld heeft”, in andere vertalingen lees ik: “Wie een bestaan heeft:, of “wie bezit heeft”. Voor diegenen is het bovenstaande bijbelvers bestemd. Dat zijn wij dus, in Nederland. Als christelijke organisatie doen we steeds weer een beroep op onze achterban vanuit de bijbelse roeping. God vraagt van ons ons hart niet af te sluiten voor de medemens in nood.

Met gemengde gevoelens reed ik rond Pasen in Oost-Europa. Rijdend van Wenen naar Boedapest vervaagt het oude beeld van voor de Wende (in 1989) steeds meer. Oost-Europese auto’s zijn op de moderne autobaan richting Hongaarse hoofdstad een uitzondering geworden. Het beeld wordt nu bepaald door agressief rijdende, dure auto’s van westerse makelij. Op het eerste gezicht gaat het goed in de landen achter het voormalige ‘ijzeren gordijn’. Maar schijn bedriegt. Inderdaad wordt een (kleine!) groep steeds rijker. De massa profiteert (nog) niet van de vooruitgang. Het beeld op de autobaan illustreert de toenemende tegenstelling tussen arm en rijk. De koopkracht van velen wordt minder, mede door de stijging van prijzen. Vooral energie wordt peperduur. Westerse prijzen, ook als gevolg van de ontwikkelingen binnen de Europese Unie. Het inkomensplaatje van velen blijft hierbij sterk achter.

De situatie is verwarrend en complex. Sommigen verwachten veel van de toetreding tot de EU, zoals destijds veel verwacht werd van de nieuwe vrijheid toen het communisme geschiedenis werd. Maar veel is niet uitgekomen. De (Hongaarse) kerken zijn nog net zo ‘leeg’ als voor de Wende. De nieuwe vrijheid bracht de mensen niet dichter bij God. Het communisme is ingewisseld voor het materialisme. Nog altijd staan predikanten er alleen voor. De inkomsten in veel gemeenten gaan achteruit. Kerkvoogdijen kunnen soms de energierekening voor de pastorie niet meer betalen. We bezochten tijdens onze reis diverse jonge predikanten in het zuiden van Hongarije. Ze staan op heel moeilijke posten.
Hun doorzetting en moed verdient veel respect. Gelukkig hebben enkelen van hen goede gemeentecontacten in Nederland. Hopelijk kan het aantal contacten uitgebreid worden. Hard nodig.

Is er nog hoop? Met deze vraag probeerden we de vele gesprekken altijd af te ronden. Is er hoop voor landen die lid (willen) worden van de EU? Is er hoop voor de kerk? De meningen zijn verdeeld. In ieder geval moet alles gericht zijn op een nieuwe generatie. Jongeren, kinderen. Het begint bij de opvoeding. Vervolgens heeft de gemeente een taak. De komende zomermaanden
zijn de evangelisatiekampen de belangrijkste werkvorm. Naast ondersteuning van deze kampen zijn er nog diverse andere projecten met het oog op kinderen. Weeskinderen (er werden er recent in het Unterkarpatengebied 400 geteld!), kinderen in tehuizen, kinderen op straat, zigeunerkinderen zonder scholing en vorming.

Is er nog hoop? De predikanten en mensen van het christelijk onderwijs in zowel Hongarije als Slowakije zeiden: “Ja”. In bijbels perspectief is er hoop: “Geliefden, indien ons hart ons niet veroordeelt, zo hebben wij vrijmoedigheid tot God, en zo wat wij bidden, ontvangen wij van Hem, dewijl wij Zijn geboden bewaren en doen hetgeen behagelijk is voor Hem” (1 Joh. 3 vs 21 en 22). Deze boodschap wordt op vele plaatsen integraal aan kinderen doorgegeven. Naast opvang, verzorging, scholing en vorming is dit de kernboodschap. Gericht op de toekomst. Een
toekomst met hoop en perspectief.