Nieuwsbrief Elles en Erica in Iasi - november 2003

Beste lezers,

De zomer ligt alweer duidelijk achter ons. De vakantiefoto´s zijn ingeplakt en een ieder bereidt zich voor op Sinterklaas en Kerstfeest. In een half jaar tijd gebeurt er veel, zo ook bij ons in Iasi. In deze nieuwsbrief vindt u een terugblik op de gebeurtenissen van deze zomer en een vooruitblik op het nieuw te starten project en andere plannen.

Praktische hulp

De afgelopen zomer heeft vooral in het teken gestaan van de praktische hulp uit Nederland. Roemenen zeggen dikwijls dat op onze boerderij een ´mannenhand´ ontbreekt, en dat bleek waarheid te zijn. In juli en augustus hebben 2 groepen uit Wezep e.o., van resp. 4 en 5 mannen, diverse mannenklussen verricht op de 3 locaties van onze stichting.

Bij de boerderij werd een bezinkput voor de rioolput gebouwd, werden de kozijnen aan de buitenkant van het huis geschilderd, kreeg een grote kamer een scheidingswand zodat 2 slaapkamers ontstonden, werd de afzuigkap aangepast en werd de toegangspoort weer functionerend gemaakt.

In de kinderflat werd een afzuigkap geplaatst en allerlei kleine klussen uitgevoerd, zoals het vastzetten van stopcontacten, repareren van kastdeuren en kranen en bijvullen van de zandbak.

In de kantoorflat kon een meegebracht keukenblok worden geplaatst en werden de kranen in de badkamer, met de nodige Roemeense tegenwerking, vervangen.

Vrijwillig legden deze mensen 2400 km. af en gaven 2 weken van hun vakantie om zo onze 3 projectlocaties in goede staat te houden. Jaap, Henk, Gerard, Rik, Aart, Jan, Piet, Jan en Albert, bedankt!

Materiële hulp

Naast de praktische Nederlandse hulp, kwam ook materiële hulp. Vooral het thuisfront uit Wezep is daar deze zomer enorm druk mee geweest.

In de eerste plaats werden we enorm geholpen doordat we een andere bus kregen voor het vervoer ter plaatse. De oude Volkswagenbus bleek in de vakantie zoveel problemen te hebben veroorzaakt, dat het een wonder was dat we allemaal weer veilig thuis kwamen. De risico´s voor vervoer van kinderen en meiden werden te groot. Nu rijden we rond in een mooie witte Ford-bus van maar 2 jaar oud, waar sinds kort bovendien het embleem van onze stichting op prijkt. Bedankt!

Gedurende de zomer werden ook voorbereidingen getroffen voor een transport richting Iasi. Twee weken geleden kwam een hele vrachtwagenlading spullen aan: bedden, kinderkleding en –schoeisel, matrassen, kinderwagens, stoelen, en de benodigde materialen voor het nieuw te starten bejaardenproject. We beseffen dat het altijd weer een hele klus moet zijn om zo´n transport te organiseren. Een ieder bedankt voor de medewerking!

Boerderijproject

Eigenlijk zou hier volstaan kunnen worden met een citaat uit een nieuwsbrief van vorig jaar, zoveel veranderingen zijn er niet. Zoals bij echte landmensen is de variëteit in ons dagelijks leven afhankelijk van de seizoenen. De meiden hebben de hele zomer en herfst natuurlijk weer gewerkt in eigen tuin. De opbrengst van appels, aardappels, bonen, tomaten, komkommers, bloemkool, sla, andijvie en paprika was dit jaar overdadig te noemen. De maïs, uien, spruitjes, kool en courgettes hadden er duidelijk meer moeite mee. En de prei en pruimen weigerden dit jaar dienst.

Vooral de oogstperiode leverde voor een aantal dames weer het nodige werk bij diverse buren op, iets wat ze meestal graag doen: een kleine bijverdienste en eens lekker eten bij een ander (buurmans gras is altijd groener). Een vervelende bijkomstigheid is dat na een paar jaar de buren beginnen te merken wie flink kan werken zonder problemen te veroorzaken, en wie niet. Bepaalde meiden worden vaker gevraagd dan anderen, en dat levert soms gevoelens van `niet gewenst zijn´ op, het aloude trauma.

Vooral dat grove, fysieke werk in de oogsttijd, heeft hun voorkeur. Wanneer we langs akkers wandelen of rijden, kunnen ze verlekkerd kijken naar al dat maïs, dat staat te wachten om met de sikkel gesneden te worden. We hebben moeten constateren dat er in zo´n zomer- en herfstperiode eigenlijk teveel dagen zijn waarop onze 5 dames zin hebben om te werken maar op eigen terrein niks kunnen doen. Rondom het huis hebben we nu ruim 2000 m2 bewerkbaar terrein, voor 5 meiden, wat eigenlijk te weinig blijkt te zijn. Voor dit probleem zijn al een aantal plannen gesmeed, waarover later meer.

Begin juni zijn we een aantal dagen met de 5 grote meiden aan de Zwarte Zee op vakantie geweest. Het was bloedheet, wat voor de nodige verbranding zorgde, maar ze hebben allemaal genoten. Het strand was nog rustig, en het water was vrij ondiep zonder hoge golven, zodat ook de 3 die niet kunnen zwemmen, met een gerust hart in het water konden.

Zo gauw de bladeren gaan vallen en het weer slechter wordt, komen de herfstdepressies en –problemen. Ook dit seizoen ontkomen we daar niet aan, en dat blijft moeilijk. Op het moment dat deze brief geschreven wordt, zitten we net weer in zo´n bui. Furieus zijn, schelden, weglopen, haar afknippen, zichzelf een dik gezicht slaan, zijn voorvallen die zo´n periode van een paar dagen kenmerken. De sfeer in huis is dan te snijden. De gesprekstherapie lijkt, wat dat betreft, nog niet zoveel effect te hebben.

Kinderproject

De kinderopvang draait nu precies 2 jaar en de stijgende lijn in de ontwikkeling van de kinderen zet zich nog steeds voort. Laten we eens zien hoe.

Maria (7): Sinds september gaat Maria naar school. Zoals in een vorige brief beschreven, heeft ze een plekje gekregen op een particulier christelijk lyceum, toch wel een soort elite-school. Ze heeft het enorm naar haar zin, voelt echt dat ze een nieuwe fase is ingegaan. Ze wordt met een busje van huis gehaald en wil nu alleen buiten voor de flat op het vervoer wachten, daar hoeft niemand meer bij te staan. Maar vooral de leerkracht is tevreden over haar prestaties. Hij zei geen verschil te kunnen merken met de andere kinderen, vooral het rekenen gaat haar tot nu toe goed af. Hopelijk zet deze aansluiting bij de klasgenoten door. Naast de gewone lessen ´s ochtends, heeft ze ´s middags huiswerkbegeleiding, computerles, Engels en zelf gekozen voor pianoles. Hoewel ze wel wat problemen met het geheugen heeft, mag ze meespelen op de Kerstviering. Haar medische probleem was het slechte gehoor, wat door buisjes geheel verholpen is. De problemen van de kaakmisvorming blijven actueel en moeilijk op te lossen. Volgens een gerenomeerd KNO-arts, kan ze in december of januari daaraan geopereerd worden, maar ook hij blijft steeds nogal vaag. Maria is een fantastisch kind dat met veel enthousiasme door het leven gaat, en overal van geniet! Emotioneel gezien levert zij (nog) geen problemen op.

Roxana (6): Door een wetsverandering zouden kinderen van 6 al naar `de grote school´ moeten dit jaar. Voor Roxana zou dit nog te vroeg zijn, en we hebben besloten dat zij nog een jaar op de kleuterschool in de wijk blijft. Van een stil, teruggetrokken kind is zij een vrolijk, open meisje geworden. Met haar zwarte krullen en donkere ogen wekt ze vertedering bij volwassenen, en weet daar goed mee om te gaan. In het begin was ze in leersituaties erg afwezig en leek er veel langs haar heen te gaan. Inmiddels geniet ze van nieuwe leerstof en wil ze graag laten zien wat ze allemaal weet. Ze is nog niet helemaal op het niveau van leeftijdgenootjes, maar het verschil is niet meer groot. Wegens haar latente vorm van epilepsie, moet hoge koorts vermeden worden. De eerste winter had ze veel griep en is er veel met haar gedokterd, maar inmiddels lijkt ze hier ook aardig overheen. Roxana is veranderd in een vrolijk kind dat vol verwachting de wereld inkijkt. Toch moet er bij haar wel rekening gehouden worden met een gevoelige karakter en de traumatische ervaringen opgedaan in de eerste paar jaren thuis, waar ze met broertjes en zusjes ernstig verwaarloosd is.

Cristina (5): Zij is het zusje van Roxana, met dezelfde thuiservaringen. Deze ervaringen zijn bij haar vaker zichtbaar door een grote angst voor het onbekende, en voor vreemde mensen. Cristina gaat naar dezelfde kleuterschool als Roxana, een groep lager. Cognitief gezien heeft ze moeite geconcentreerd te blijven en de lesstof op te nemen. Ze ´floddert´met haar gedachten en gespreksonderwerpen alle kanten op. Ook bij haar is de epilepsie met medicijnen helemaal onder controle. Cristina is een normaal, gezond kind met emotionele problemen. Een veilige omgeving is nodig voor haar welzijn, en absoluut geen tehuis voor meervoudig gehandicapte kinderen, waaruit ze 2 jaar geleden gehaald is.

Mihaela (7): Een wonderlijke ontwikkeling maakt dit zorgenkindje door. Twee jaar geleden had dit meisje een zeer pessimistische toekomst voor zich: altijd in een rolstoel en in de luiers door haar open ruggetje, een kort leven door een ernstig hartprobleem. Nu kunnen we zeggen dat, na de operatie, het cardiologisch gezien goed met haar gaat. (Hoewel een arts deze zomer constateerde dat ze een dodelijke harttumor had, wat bij een second opinion een litteken van de operatie bleek te zijn.) Als gevolg van de therapie op het dagverblijf, en de eigen wilskracht, is het tot onze verbazing zo dat Mihaela momenteel loopt! Natuurlijk niet zonder problemen, maar ze loopt zelfstandig en rechtop, waar ze 2 jaar geleden alleen maar over de vloer kroop. Dit feit kan voor haar toekomst een heel groot verschil maken. Op dit moment is er een organisatie in Amerika die onderzoekt of Mihaela daar ev. aan haar rug geopereerd kan worden om haar nog zelfstandiger te maken. Op leergebied gaat het allemaal wat moeilijker met haar, volgens de psycholoog functioneert ze op het niveau van een 2 en half jarig kind. Maar misschien gaat Mihaela ook op dit gebied voor verrassingen zorgen.

Ana Maria (6): En hier houden de positieve verhalen op. Met Ana gaat het eigenlijk helemaal niet goed. De hyperactiviteit neemt steeds problematischer vormen aan. Thuis is dat merkbaar door onhandelbaar gedrag: veel huilen en krijsen, met haar hoofd en voeten op de vloer slaan, altijd dwars zijn. Maar op het dagverblijf zit men helemaal met de handen in het haar. Daar is ze zelfs agressief ten opzichte van de andere gehandicapte kinderen. Aangezien haar intelligentie niet het probleem is, zegt men daar dat ze volgend seizoen naar een gewone school moet. Maar een kind dat in een groep van 8 kinderen niet handelbaar is, zal in een klas van 25 zeker niet geaccepteerd worden. Met de hulp van 2 Nederlandse artsen (bedankt!) hebben we een behandeling met Ritalin geprobeerd, maar dat had geen effect. Ana Maria is een gezond kind, ondanks een astmatische bronchitis, maar gedragsmatig een enorme handenbinder.

Tafeltje-dek-je

De voorbereidingen voor het nieuw te starten project voor oudere mensen zijn in volle gang!

Zoals in een vorige brief al vermeld, is het de bedoeling een tiental bejaarde mensen een helpende hand te bieden in de vorm van een dagelijks warme maaltijd. Steeds meer oude mensen kunnen moeilijk het hoofd boven water houden door lage pensioentjes, hoge vaste lasten en een ontbrekend sociaal netwerk. Niet zelden komen zulke mensen op straat terecht.

Dit probleem wordt momenteel ook door overheidsinstanties gesignaleerd, en er wordt openlijk toegegeven dat er weinig opvang en hulp voor deze doelgroep is. Een bedrijf uit Zuid-Holland heeft zich bereid verklaard de financiële kosten van dit project voor een jaar of 3 voor haar rekening te nemen.

De voorbereidingen bestaan op dit moment uit het aanpassen van de keuken in de kantoorflat volgens de normen van de Inspectie voor Volksgezondheid. Het verkrijgen van de benodigde vergunningen. Het inventariseren van de doelgroep, in samenwerking met overheidsinstanties. En het afronden van de sollicitatieprocedure voor een persoon die de maaltijden zal bereiden en rondbrengen. We hopen dat dit project over een maand van start kan gaan, en ook is nog steeds het plan een stuk of 2 grote meiden van de boerderij hierin mee te laten werken.

Oost west, thuis best!?

Daniela(22) kwam in 1999 op de boerderij wonen. De sociaal werkster van het kindertehuis vertelde dat haar moeder onvindbaar was en het meisje daardoor nergens naar toe kon op 18-jarige leeftijd. Zo kwam zij bij ons terecht. Echter, de huisarts uit ons dorp, vertelde bij inschrijving dat zij in het dorp van Daniela´s moeder had gewerkt en haar kende. Een zeer arme vrouw met psychische problemen. Dat was de reden waarom we een tegenvallend bezoek uit willen stellen. Daniëla vroeg echter en gaf steeds vaker aan haar moeder te willen zien. Gisteren zijn we op pad gegaan.

Een dorp ergens achteraf in de heuvels. Via de politie en de burgemeester kwamen we bij het huisje van haar moeder terecht. Een huis is eigenlijk veel teveel gezegd. Een krot van leem en stro, een kamertje van zo 10 m2 met een bed, een kachel en een tafeltje. Armoede. Hoewel een ietwat stoere houding voorwendend, bleek de moeder onder de indruk van haar dochter. En dochter, die normaal weinig emoties toont en uitblinkt in passiviteit, toen ze merkte dat haar moeder haar naam, geboortedatum en zelfs geboortegewicht nog wist. En ook blijkt er een zus te zijn die getrouwd is en kinderen heeft, en bovendien al jarenlang haar zusje wil ontmoeten! Zeer bijzonder om moeder en dochter na 22 jaar verenigd te zien!

Plannen

In het Roemenië van 2003 beginnen zich steeds duidelijker de klassenverschillen af te tekenen: de armen worden armer en de rijken rijker. Deze laatste groep is bezig de grauw stadsflats te verlaten en een stekkie te zoeken voor een comfortabel huis net buiten de stad. Dit heeft tot gevolg dat ons fraai gesitueerde dorp zeer in trek is bij de gefortuneerde klasse, de villa´s verrijzen in snel tempo. De prijzen van de grond stijgen in hetzelfde tempo mee. Bovendien heeft een recente grondwetswijziging bepaald dat in 2007 (bij toetreding tot de EU) ook buitenlanders grond in Roemenië kunnen kopen. De verwachting is dat de komende jaren de grondprijzen zullen verdriedubbelen.

Het eerder gesignaleerde probleem van de werkgelegenheid voor de meiden op de boerderij, gevoegd bij het grondprijsprobleem, heeft ons doen besluiten nu rond te kijken naar een stukje land. Hopelijk komt dit niet over als een luxesituatie, we denken dat het naar meerdere kanten positief zal zijn om nu een stuk grond te kunnen kopen. Ten eerste wordt de therapeutische werkgelegenheid voor de dames uitgebreid, ten tweede vloeien de opbrengsten van dit terrein weer terug in de eigen projecten.

In dit kader denken we er ook aan het komende jaar, samen met de meiden, een schuur te gaan bouwen van kleistenen. Hierin zouden meer kippen gehouden kunnen worden, voor vlees en eieren.

Het probleem is dat nieuwe plannen ook altijd weer nieuwe financiën vragen. We hopen dat u het niet als bezwaarlijk ervaart dat daarbij ook steeds weer een beroep wordt gedaan op de trouwe Nederlandse achterban. Meer informatie hierover in de bijlage.

Tenslotte...

Het is een lange brief geworden. U bent weer op de hoogte van ons wel en wee. Vooral al het ´wel´ is onmogelijk te bewerkstelligen zonder de steun vanuit Nederland. Iedereen bedankt voor de financiële steun. Maar tijdens mijn bezoek aan Nederland in september werd weer eens heel duidelijk dat er veel mensen met groot enthousiasme voor onze projecten in Iasi bezig zijn, al die actievelingen bedanken en bewonderen we!

Wetend dat voorbede alle verschil maakt, vragen we uw gebed voor alle 10 meiden en voor het nieuwe project voor oude mensen.

Iedereen een gezellige en vooral gezegende decembermaand toegewenst!