Het verhaal van Kiss Kalman

Er is een verzekering voor je auto, voor je leven en ook voor je gezondheid maar wie zorgt er voor onze geestelijke gezondheid? Met een beetje humor en geloof zou een christen kunnen zeggen dat we voor 100% verzekerd zijn.

In Vaida (Roe.) zijn we enkele jaren geleden een herdenkingsdienst begonnen op Allerheiligen. Het heeft niets te maken met de hang naar vroeger of respect voor de overledenen, maar het is eenvoudig een geweldige kans om het evangelie te verkondigen onder de rouwdragenden.

Na de herdenkingsdienst vorig jaar, die we hebben gehouden op de begraafplaats, zag ik in de ogen en op het gezicht van Kalman dat hij er slecht aan toe was. Ik kon het bijna helemaal van zijn gezicht lezen als van een beeldscherm. We hadden naderhand een kort gesprek met hem en zijn vrouw. Ik heb hem uitgelegd dat het belangrijk was om een dokter te raadplegen voordat zijn depressie een verder gevorderd stadium zou bereiken.

Het verlies van geliefden, langdurige stress, problemen in het huwelijk of familie kan mensen in een depressie brengen. Bij hun gebeurde het na het verlies van hun tweede zoon. De eerste zoon overleed 30 jaar geleden op de breekbare jonge leeftijd van 8 maanden. Hun tweede zoon had dezelfde naam gekregen als de eerste en als zijn vader en stierf 4 jaar gelden op 21 jarige leeftijd. ‘De dijk kon de kracht van het water’  toen niet meer aan en bezweek, Kalman verloor toen zijn laatste kracht.

Aandachtig heeft hij naar mij geluisterd en een paar weken later heeft hij de dokter bezocht die hem gelijk in het ziekenhuis liet opnemen. Het was duidelijk dat hij niet makkelijk zou kunnen genezen. Zijn vrouw kwam bij me om ondersteuning te vragen voor het kopen van medicijnen. Ik bood hun aan ze thuis te bezoeken en gaf hun ook de keuze om samen naar de pastorie te komen. (Ik was niet meer in hun armzalige woning geweest sinds hun zoon overleed toen zat hij als vader midden in zijn zoons kamer tussen de spullen. Ik moest denken aan Job uit het Oude Testament.) Kalman koos voor de laatste optie, vanaf het begin was hij meegaand.

Ik besefte dat onze financiele hulp aan deze man maar een klein deel is van de verantwoordelijkheid en christelijke solidariteit die wij kunnen aanbieden. De pastorale benadering is het meest nodig. Hij voelde zich vrij om te praten, meest over zijn verleden maar ook over het ontstaan en doormaken van zijn depressies. We hebben bijzondere ontmoetingen gehad welke meestal werden besloten met het lezen van een Bijbelgedeelte. Hij vroeg zelf om dagelijkse meditaties- dagelijks geestelijk voedsel. Maar vaak hadden ze niet eens geld voor hun dagelijks brood. Hij had geestelijke bijstand en ondersteuning nodig. Ik weet dat depressie één van de meest uitdagende situaties is voor predikanten. Het vraagt meer voorbereiding en energie dan het preken in een vol stadion. Je moet steeds bij deze mensen zijn.

Behandelaars in het Westen of in Amerika krijgen goede honoraria voor enkele sessies die ze doen. Arme Hongaarse patiënten in Roemenie moeten voor een doktersbezoek haast hun hele maandelijkse inkomen op tafel leggen. Deze echt zieke man heeft een pensioen van 105 RON (ca. 30 euro) per maand maar zijn maandelijkse medicijnen kosten 150 RON. We hebben hem vanuit de diakonie iedere maand 100 RON aangeboden, welke we hebben beloofd tot aan het einde van zijn behandeling.
We zien goede resultaten in zijn herstel en zijn er zeker van dat de pastorale hulp ook gevolgd moet worden door deze financiele hulp.

Ds. Bálogh Barnabas, Hongaars Gereformeerde gemeente te Vaida