De familie Kalmár uit Pâncota, Roemenie

Gábor en Anna Kalmár (de betekenis van deze naam in het oud-Hongaars is ‘koopman’) hebben vier kinderen, drie jongens en een meisjes. Hun namen zijn András (13), Tünde (11, zij is het meisje), Mihály (8) en de jongste Gábor (4). Gábor is 35 jaar en Anna iets jonger. Gábor werkte voorheen als onderhoudsman in de grootste en bekendste (ook in het buiteland) meubelfabriek in Pâncota, ze produceerden gebogen stoelen. De fabriek bestond 96 jaar toen ze ongelukkigerwijs failliet is gegaan en aan het eind van 2005 is gesloten. Alle medewerkers verloren hun baan. Dit is trouwens geen onbekend fenomeen in ons land... Met dank aan God, kreeg Gábor snel ander werk, hij werkt nu als nachtwaker.

Gábor heeft naast dit werk ook de mogelijkheid om voor zichzelf te kunnen zorgen door agrarisch werk, net als vele anderen. Naast zijn eigen grond bewerkt hij ook grond wat hij van anderen huurt. Ook hebben ze hun eigen groententuin zodat ze groenten niet hoeven te kopen. Ook houden ze vee, een koe en een geit voor de melk, varkens en kippen voor het vlees en hebben ze paarden waarmee ze het land bewerken, zowel dat van zichzelf als voor anderen. Dit loonwerk brengt nog iets op. Gábor heeft ook een paardenkar welke wordt gebruikt om zaken te transporteren voor zichzelf en anderen, hout, stenen, cement, zand etc.

Daarom kunnen we zeggen dat Gábor een klein bedrijfje heeft. Daaruit haalt hij natuurlijk geen groot resultaat, maar het helpt hen aan een extra inkomen. Niet iedereen denkt op deze manier maar hij houdt van het werk en zet zich er graag voor in. Door het inzetten van zijn tijd, energie en eigen werk, weet hij wat extra te verkrijgen. De kinderen helpen hem bij al deze dingen, vooral de twee grootste jongens, zij zien het ook als hun plicht om mee te helpen met het voeren en verzorgen van de dieren. De kinderen vinden dit normaal omdat ze hun ouders als goed voorbeeld zien. Anna heeft ook een baan, zij werkt in een schoenfabriek dichtbij. Dus naast het regelen van het eigen huishouden en haar taak als moeder gaat ze iedere dag naar haar werk.

Ze zijn eenvoudige mensen. Ik heb met Gábor veel gesproken. Hij heeft een jongere broer, welke  werktuigbouwkundige is geworden, en samen met zijn vrouw uiteindelijk heeft besloten te emigreren naar Hongarije. Veel jonge mensen kiezen er tegenwoordig voor om naar het buitenland te gaan om een beter bestaan op te bouwen. Gábor heeft het half afgebouwde huis van zijn broer gekocht omdat het groter is dan hun vorige huis. Nu probeert hij het verder afgebouwd te krijgen door veel te werken. Het zal niet snel afgebouwd te worden maar ze bouwen verder als er wat geld voor is.

Hij probeert alles aan te pakken om zijn kinderen op een normale manier op te laten groeien. Hij weet dat ze niet een luxe leven hebben maar hij en zijn vrouw zorgen voor de meest belangrijke dingen voor hen. Op dezelfde wijze blijft hij vasthouden aan zijn Hongaarse identiteit en leert en leidt hij zijn kinderen daarin omdat hij het belangrijk vindt dat ze geworteld raken in hun eigen cultuur en hun eigen taal kennen etc (Helaas zijn er veel mensen tegenwoordig die hun tradities opgeven en ontworteld raken).

Ze zijn toegewijde christenen, en missen zondags niet in de diensten, ook de kinderen niet op de Bijbel lessen. Ze zijn op deze wijze erg gelovig. Maar niet geheel gegrond. Voor hem is het Christen zijn een manier van denken en een manier om te leven. Bijvoorbeeld toen Anna ontdekte dat ze zwanger was van haar vierde kind en velen vonden en zeiden dat ze dom was om de zwangerschap voort te zetten (ze zeiden dat ze reeds arm genoeg waren...), hebben hem geaccepteerd en ze houden van al hun vier kinderen, ze vinden het fijn een groot gezin te hebben , ondanks de vele moeilijkheden die het geeft.

Als er werk te doen is voor de kerk, is Gábor de eerste van de gemeente die zich aanmeldt. Ze zijn overgekomen van de Rooms Katholieke kerk naar de Hongaars Gereformeerde kerk, maar zonder enige verwachting op materiele hulp. Ze zeggen dat ze hun plaats hebben gevonden in deze kerkelijke gemeenschap, en ze houden van de leden van de kerk omdat ze hen voelen als hun tweede familie.

Waarom ik dit allemaal vertel? Omdat ik denk dat iemand die hard werkt voor de eigen huishouding en die de moed heeft om een huis te bouwen, welke na drie kidneren ook de vierde met liefde ontvangt, ook al maakt het de situatie alleen maar zwaarder, welke zijn verantwoordelijkheden kent en op zich neemt en zich voorneemt zijn kinderen op een juiste wijze op te voeden, (velen kennen wel de materiele waarden in het leven van een mens maar er zijn ook geestelijke waarden), deze persoon vertrouwt in de toekomst, in morgen, omdat hij in God geloofd.

En wat mijns insziens ook belangrijk is: (hier in deze stad vind je helaas nauwelijks zulke mensen) hij heeft plezier in alles wat hij doet en in alles wat hij heeft, niet omdat hij veel heeft maar omdat ze tevreden zijn, en daardoor ook dankbaar. Ik wilde wel dat we meer van zulke mensen hadden.

Ds. Kondor Endre.