In het dorpje Nagydobrony, in het westen van Oekraïne, staat het kindertehuis ‘De Barmhartige Samaritaan’. Al sinds 1996 ondersteunt stichting Hulp Oost-Europa dit tehuis. Veel kinderen hebben via HOE een sponsorouder in Nederland. In het huis verblijven meer dan 75 meisjes. De meeste meisjes hebben geen ouders meer of zijn door hun ouders in de steek gelaten. Alla (8), die haar achternaam niet meer weet, heeft nog wel ouders, maar verblijft al enkele jaren in het kindertehuis.
“Ik woon nu al zes jaar in dit kindertehuis, vanaf mijn 2e. Mijn vader en moeder leven nog, maar ze kunnen niet voor mij zorgen. Er zijn veel problemen thuis. Toen ik twee jaar was heeft de directeur van het kindertehuis tegen mijn moeder gezegd dat ik hier moest komen wonen omdat zij niet goed voor mij zorgde. (Red: Alla werd in de winter op straat gevonden in een stad in de omgeving van Nagydobrony. De luier die ze droeg was keihard vanwege de bevroren urine). Ze liet me vaak alleen en ik kreeg ook niet genoeg te eten. Mijn broer en zus wonen nog wel thuis. Af en toe komt mijn moeder me hier opzoeken. Mijn vader en broer en zus heb ik al heel lang niet gezien. Dat komt omdat ze geen Hongaars kunnen, dat is wat ze hier in het kindertehuis spreken. Mijn moeder kan wel een beetje Hongaars, daarom komt zij wel.”
“Ik ben in de Oekraïne geboren, maar ik voel me niet echt Oekraïens. Dat komt omdat hier alle mensen Hongaars zijn, ook al mijn vriendinnen. Zij zorgen goed voor mij en daarom voel ik me nu ook Hongaars. Vroeger sprak ik vaak Oekraïens, maar nu weet ik niet meer hoe dat moet. Ook weet ik niet meer hoe ik van mijn achternaam heet. Dat ben ik allemaal vergeten.”
“Ik vind het fijn om hier te wonen. Ik slaap met zes meisjes op een kamer, zij zijn mijn vriendinnen. Ik speel vaak met hen, buiten of op de kamer. Ik ga elke dag naar school en zit al in groep 3. Ik houd ervan om naar school te gaan. Huiswerk maken vind ik niet erg om te doen. Het leukste vak vind ik Engels, vooral het tellen. Dat kan ik al best wel goed. Als ik niet naar school ga, speel ik het liefst met mijn vriendinnen of op de piano. Een vrouw die hier vaak kwam heeft mij geleerd hoe dat moet. Ik speel graag Hongaarse muziek, dat vind ik de mooiste muziek die er is.“
“Ik heb ook sponsorouders in Nederland. Ik heb ze nog nooit ontmoet, maar ze sturen mij wel kaartjes en foto’s. Dat vind ik erg leuk. Ik zou best met mijn sponsorouders willen schrijven, maar tot nu toe heb ik dat nog nooit gedaan. Misschien ga ik het straks wel doen!” | 
Print deze pagina
