Sinds 1996 staat er in Oekraïne een huis; een heel bijzonder huis, namelijk een christelijk kindertehuis. Dit is uniek voor Oekraïne, een land dat tot voor kort een onderdeel van de Sovjet-Unie was en waar het communisme hoogtij vierde. Dit tehuis werd gebouwd door Stichting Hulp Oost-Europa te Barneveld, in samenwerking met stichting Hervormde Weeshuizen ‘De Lindenhof’ te Schiedam. Het gebouw staat in de provincie Kárpátalja.

Kort na de omwenteling in 1989 bracht een bestuurslid van onze stichting een bezoek aan een staatsweeshuis in Oekraïne. De toestand die hij hier aantrof schokte hem zó, dat het idee bij hem postvatte om een kindertehuis naar Nederlandse maatstaven te bouwen; niet alleen qua gebouw, maar ook qua verzorging. Die liet namelijk in het staatsweeshuis alleszins te wensen over.

Na vele moeilijkheden met de staat overwonnen te hebben - zoals de grond, allerlei vergunningen e.d. - is dit kindertehuis inderdaad gerealiseerd, en wel in de plaats Velika Dobron (Hongaaars: Nagydobrony). Het tehuis kreeg de toepasselijke Bijbelse naam “De Barmhartige Samaritaan”.

Begin 1996 opende het kindertehuis zijn deuren voor een beperkt aantal kinderen, een aantal dat binnen enkele jaren uit zou groeien tot 68. Deze kinderen - allemaal meisjes - zijn afkomstig uit staatsweeshuizen of uit probleemgezinnen. Ook zijn er kinderen opgenomen vanwege een ernstige handicap, die niet (meer) thuis verzorgd kunnen worden. De kinderen die uit een staatsweeshuis komen, zijn stuk voor stuk bij hun geboorte door de moeder te vondeling gelegd, waarna ze via een kinderziekenhuis in een weeshuis terecht kwamen. Een aantal kinderen hiervan kwam inmiddels naar “De Barmhartige Samaritaan”. Er zijn ook verschillende kinderen die vanwege de gezinssituatie niet meer thuis konden blijven; veelal spelen alcoholproblemen hierin een grote rol. Zo zijn er drie zusjes opgenomen, die niet meer thuis konden blijven vanwege de alcoholverslaving van beide ouders. Na korte tijd kwamen ze alle drie tot rust, en inmiddels zijn ze helemaal ingeburgerd.

Het is duidelijk dat de kinderen, als ze in het kindertehuis komen, al heel wat achter de rug hebben. Vaak zijn ze erg achter in ontwikkeling, zodat ze zwakbegaafd lijken te zijn. Maar na een half jaar blijkt dit dikwijls reuze mee te vallen. De meeste kinderen leren in een sneltreinvaart lopen, zindelijk worden en spreken, zodat ze als ze er de leeftijd voor hebben zelfs gewoon naar school kunnen. Het is duidelijk dat de goede verzorging, de aandacht en de liefde die ze krijgen hen heel veel goed doet.

Voor alle kinderen die in het kindertehuis wonen is het tehuis ook echt een thuis geworden. Ze krijgen er liefde en aandacht, ze worden goed verzorgd, ze gaan naar school voorzover ze daar de capaciteiten voor hebben, en ze komen ook in aanraking met het christelijk geloof. Dit is iets, waar in de staatsweeshuizen - waarvan er vele zijn in Oekraïne - geen sprake van is. Daarom hebben de kinderen uit het kindertehuis in Nagydobrony een toekomst: voor het leven nu, en voor het leven straks... De kinderen die (nog) niet naar de school in het dorp kunnen krijgen les in het schooltje binnen het tehuis, zodat zij in elk geval wat lezen en schrijven leren. Meestal is het een voorbereiding om later toch naar de dorpsschool te kunnen. Ook is er een kleuterschooltje voor de jongste kinderen.

Hoewel het op het oog goed lijkt te gaan in het kindertehuis, zijn er toch ook grote problemen, en wel op financieel gebied. Het gebouw is volledig vanuit Nederland bekostigd. Ook de exploitatie komt voor het grootste deel op de Nederlandse rekening. Oekraïne is immers een zeer arm land, met een lage levensstandaard. De werkloosheid is er groot, ca 75 procent. De kerk hier kan er niet of nauwelijks aan meebetalen. De bijdrage uit Nederland kan echter niet op deze schaal doorgaan als er geen extra middelen komen. Toch moeten de kinderen dagelijks te eten krijgen, ze hebben goede kleding nodig, zeker in de strenge winters, en ze moeten naar school. Ook is er personeel nodig voor de verzorging, voor de keuken, voor het schoonmaken en noem maar op. Het salaris dat men verdient is niet groot - voor een deel wordt men uitbetaald in natura - maar het loopt wel op. Men moet hiervoor aan de staat belasting betalen, ook moet er voor gas en electriciteit worden betaald. De staat zelf draagt niets bij. Verder moet er worden geïnvesteerd in de toekomst van de kinderen; een aantal meisjes heeft inmiddels de tienerleeftijd, moet een opleiding gaan volgen om uiteindelijk in het eigen levensonderhoud te kunnen voorzien. Dit geeft best veel zorgen. Om (deels) in het onderhoud te voorzien is er een bescheiden boerderij opgezet rondom het kindertehuis, met wat landbouwgrond en wat vee. Dit is echter lang niet voldoende.

Sinds een aantal jaren bestaat er een sponsorprogramma voor mensen uit Nederland, die een kind financieel adopteren voor een bedrag van € 15,00 per maand. Het is heel fijn dat er al veel sponsors zijn die hieraan meewerken. Graag zouden we echter het aantal sponsors willen vergroten, zodat er voor ieder kind (minimaal) twee zijn. Dit is absoluut noodzakelijk om het tehuis draaiende te houden. Graag doen we dan ook een dringend appèl op u om u op te geven als sponsor. Als de financiën namelijk op termijn niet toereikend blijven, zal er niets anders opzitten dan het kindertehuis te sluiten.

U kunt zich hiervoor opgeven bij Mieke den Boer-Snoei, Verzetsstraat 76, 2912 CV Nieuwerkerk aan den IJssel, tel. 0180-314870, e-mail: mdboer@hulpoosteuropa.nl. U krijgt dan z.s.m. (en daarna een keer per jaar) een kaart en een foto met bijzonderheden van uw kind toegestuurd.